Yeni araştırmalar, olağan aktiviteleriyle ilgilenmeyen veya hevesli olmayan yaşlı yetişkinlerin, bunama geliştirme riskinin daha yüksek olabileceğini öne sürüyor.
2.000’den fazla yaşlı yetişkinin üzerinde yapılan, dokuz yıllık bir araştırma – ortalama yaş 74 – şiddetli ilgisizlik (ilgi veya endişe eksikliği) gösteren kişilerin, araştırma süresi boyunca demans geliştirme olasılığının, düşük ilgisizliğe sahip kişilere göre %80 oranında daha fazla olduğunu keşfetti.
Çalışmanın baş yazarı Dr. Meredith Bock, “Hayata karşı ilgisizlik belirgindir. Ailelerin anlayabileceği bir şey. Daha fazla araştırmaya ihtiyaç var, ancak bu, demansın prodromal (erken) evresinin başka bir olası kırmızı bayrak semptomudur” dedi. Dr. Bock, California Üniversitesi, San Francisco Sinir Bilimleri Enstitüsü’nde, nöroloji alanında klinik bir araştırmacıdır.
Demansın (Alzheimer hastalığı dahil), yaygınlığı artıyor ve araştırmacılar, kimin hastalık riski altında olduğunu belirlemek için yeni yollar bulmaya çalışıyorlar. Depresyon veya sinirlilik gibi duygudurum ve davranış semptomları, yaklaşan demans teşhisine ipucu olabilecek değişikliklerin örnekleridir.
Önceki çalışmalar, aynı zamanda hafif bilişsel bozukluk (demansın potansiyel bir öncüsü) ve ilgisizlik ile bağlantılıydı, ancak araştırmacılar, henüz bilinen hafıza veya düşünme sorunları olmayan bir grup insana bakmak istediler.
Mevcut araştırma, 70 ila 79 yaşları arasındaki kişileri içeriyordu. Başlangıçta hiçbirinde demans yoktu. Araştırmacıların ayrıca ilaç kullanımı, hastaneye yatışlar ve bilişsel testler gibi tıbbi kayıtları vardı.
İlgisizlik seviyelerini değerlendirmek için, araştırma katılımcılarına aşağıdaki gibi sorular soruldu:
Geçtiğimiz dört hafta içinde, ne sıklıkla evinizden çıkıp dışarı çıkmakla ilgilendiniz?
Geçtiğimiz dört hafta içinde, ne sıklıkla olağan faaliyetlerinizi yapmakla ilgileniyordunuz?
Dokuz yıl sonra, araştırmacılar 381 kişinin bunama geliştirdiğini buldu. Düşük apati grubundaki kişiler, %14 demans geliştirdi. Orta derecede ilgisizliğe sahip olanlar için bu sayı %19’du. Ancak şiddetli ilgisizlik grubunun %25’inde, araştırmanın sonunda demans hastalığı teşhisi vardı.
Araştırmacılar yaş, eğitim, kalp ve kan damarı hastalığı, depresyon ve Alzheimer hastalığının genetik riskiyle ilgili verileri kontrol ettiklerinde, çalışmanın başlangıcında şiddetli ilgisizliği olan kişilerin, yaşamlarının ilerleyen dönemlerinde %80 daha yüksek bunama riskine sahip olduklarını bildirdiler.
Dr. Bock, ilgisizlik hakkında sorular sorarak, hangi hastaların daha yüksek bunama riski taşıdığını öğrenebileceklerini söyledi. Bilginin özellikle araştırma denemelerinde yardımcı olabileceğini de sözlerine ekledi.
Alzheimer Derneği’nin bilimsel katılım direktörü Rebecca Edelmayer, “Bu tür araştırmalar kimin risk altında olduğunu belirlememize yardımcı olmak için kritik öneme sahiptir. Ancak sadece ilgisizliğe bakarak, kimin demans hastalığı riski altında olduğunu tespit edilebileceğini söylemek için çok erken. “